Saturday, March 19, 2011

നോര്‍മാന്‍ഡി തീരങ്ങളില്‍---3

'ഫെകാമ്പി'ല്‍

രാവിലെ ബസ്‌ സമയത്തിന് കുറച്ചു മുന്‍പു തന്നെ ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പിലെത്തി. 'ഫെകാമ്പി' ലേയ്ക്കാണ് യാത്ര . വി.വി.ഐ.പി യെപ്പോലെ ഗമയില്‍, പക്ഷെ കൃത്യസമയത്ത് സര്‍ക്കാര്‍ വണ്ടിവന്നു. വണ്ടിക്കൂലി തുച്ഛം, യാത്രാസുഖം മെച്ചം.

ഡ്രൈവറായിരുന്നു താരം. വഴിയില്‍ പരിചയക്കാരെ കാണുമ്പോള്‍ ഹോണ്‍ അടിച്ചു സലാം വച്ച് ആസ്വദിച്ചു വണ്ടിയോടിക്കുന്നു. വളവും തിരിവും ഉള്ള വഴി ആയതുകൊണ്ട് യാത്രികര്‍ ഇരുന്ന ശേഷമേ വണ്ടി മുന്നോട്ടെടുക്കൂ. ഇറങ്ങുന്നവര്‍ ബസ്സിന്‍റെ അടുത്ത് നിന്ന് മാറിയെന്ന് കണ്ണാടിയില്‍ കൂടി നോക്കി ഉറപ്പു വരുത്തുന്നുമുണ്ട്. കയറാനും ഇറങ്ങാനും ബുദ്ധിമുട്ടുള്ളവരെ കൈപിടിച്ച് സഹായിക്കും. യാത്രികരും വഴിനടക്കാരും ഇദ്ദേഹത്തിന്‍റെ അടുത്ത സ്വന്തക്കാര്‍ ആണെന്നെ തോന്നൂ. സന്തോഷത്തോടെയും സമാധാനത്തോടെയുമുള്ള പെരുമാറ്റം. ഇതിനിടയില്‍ ഒരു അമ്മുമ്മ, തന്‍റെ വീടിനു സമീപം ബസ്‌ നിര്‍ത്തിച്ചു, ഷോപ്പിംഗ്‌ കാര്‍ട്ട് ഒന്നിറക്കി വപ്പിച്ചു. 50 സെന്‍റ് (യൂറോയുടെ പൈസ ) ഡ്രൈവറുടെ കൈയില്‍ വച്ച് കൊടുത്തു. നിഷ്കളങ്കമായ കൈക്കൂലി. ഇങ്ങനെ ഒക്കെ ആണെങ്കിലും ഓരോ സ്റ്റോപ്പിലും കൃത്യ സമയത്തു വണ്ടിയെത്തുന്നുമുണ്ട്.

'ഫെകാമ്പ്‌' കുറെക്കൂടി വലിയ പട്ടണമാണ്. കടലും കടലിടുക്കും അഴിമുഖവും ഒക്കെ കാണാം. കടലിലേക്ക് വളര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന കുന്നുകള്‍ ഒരു വശത്ത്. ഇവിടം പണ്ട് മുക്കുവരുടെ സ്ഥലം ആയിരുന്നു. ബോട്ട് ജെട്ടിയ്ക്കടുത്തു ഒരു മുക്കുവ മ്യുസിയവും ഉണ്ട്. പഴയ ഒരു കൊട്ടാരത്തെ കുറിച്ചും ('ബനഡിക്ടിന്‍' പാലസ്) കേട്ടു. ടൂറിസ്റ്റ് ഹോട്ടല്‍ ധാരാളമായി കാണുന്നു. ബസ്‌ സമയം കൂടി കണക്കാക്കി, കൊട്ടാരവും മുക്കുവ മ്യൂസിയവും കണ്ടു തിരിച്ചു പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

കെട്ടിടങ്ങളെല്ലാം പഴയ മോഡല്‍ ആണ്, ഇതില്‍ കൊട്ടാരം കണ്ടുപിടിക്കണം. ഗൂഗിള്‍ ഭഗവാനാണ് വഴികാട്ടി, മൊബൈല്‍ ഫോണില്‍ 'നാമിപ്പോള്‍ എവിടെ ആണ്' എന്ന് തിരക്കി പ്രശാന്ത്‌ മുന്നിലും. വഴിയില്‍ കൊട്ടാരത്തിലേക്കുള്ള ചൂണ്ടുപലക നോക്കി ഞങ്ങള്‍ പിന്നിലും. ഗൂഗിള്‍ പണിമുടക്കിയാല്‍ വഴിതെറ്റരുതല്ലോ.

'ബനഡിക്ടിന്‍' പാലസിനു മറ്റൊരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്. 'ബനഡിക്ടിന്‍' എന്ന് പേരായ മദ്യത്തിന്‍റെ നിര്‍മ്മാണ പ്രക്രിയ നമുക്ക് കാട്ടിത്തരുമത്രേ! കൊട്ടാരം, മ്യൂസിയം, വാറ്റുകേന്ദ്രം. ഒരു വെടിക്ക് മൂന്നു പക്ഷി. ഇത്രടം വന്നിട്ട് കാണാതെ പറ്റുമോ?

കൊട്ടാരത്തിന്റെ സ്വീകരണ മുറിയില്‍ ഞങ്ങളെത്തിയപ്പോള്‍ 11.30 ആകുന്നു. അവിടിരുന്ന ചേച്ചി പറഞ്ഞു, ശരിക്കൊന്നു കണ്ടുവരാന്‍ ഒരു മണിക്കൂര്‍ വേണം. 12.00 മണിക്ക് അടയ്ക്കും. പെട്ടെന്ന് പോയി വന്നോളൂ. സമയം കുറവായതു കൊണ്ട് ടിക്കറ്റ്‌ നിരക്കില്‍ ഇളവും തന്നു. അതിന്‍റെ കൂടെ 'ബനഡിക്ടിന്‍' രുചിക്കാനുള്ള ടോക്കണ്‍ ഫ്രീ !! വെടിക്ക് പക്ഷി നാല്.

വിശാല സുന്ദരമായ അകത്തളങ്ങള്‍. 'ബനഡിക്ടിന്‍റെ' നിര്‍മ്മാണ രീതികള്‍ അടങ്ങിയ പുസ്തകങ്ങള്‍, പുരാതന ബൈബിള്‍ പ്രതികള്‍, മറ്റു പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ ഒക്കെ വലിയ ശേഖരം. പുസ്തകങ്ങള്‍ ഇരുമ്പഴികള്‍ക്കുള്ളിലാണ്. സന്ദര്‍ശകര്‍ക്ക് തൊടാന്‍ പറ്റില്ല. പഴക്കം പുറം ചട്ട കണ്ടൂഹിക്കാം. ഇളകി പ്പോയ ചിലതാളുകള്‍ പ്രത്യേകം ചില്ലിട്ടു സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. എഴുത്തുകാരുടെ ആത്മാക്കള്‍ ഇവിടെയൊക്കെ കറങ്ങി നടപ്പുണ്ടോ ആവൊ.

ഒരു വശത്ത് അക്കാലത്തെ മുക്കുവരുടെ ചിത്രങ്ങള്‍ കാണാം. ഒക്കത്ത് കുട്ടിയുമായുള്ള ഒരു മുക്കുവ സ്ത്രീയുടെ ചിത്രം കണ്ടപ്പോള്‍ അപ്പുക്കുട്ടന്‍ വിളിച്ചു കൂവി, 'അമ്മേ ദേ യശോദേം കൃഷ്ണനും. ഇവര്‍ ഇവിടെയും വന്നിരുന്നോ?' എന്ന്. ചിത്രങ്ങളും പുസ്തകങ്ങളും കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ തുറന്ന വാതിലുകള്‍ തീര്‍ന്നു. സ്വീകരണ മുറിയില്‍ കണ്ട ചേച്ചി ഓടി വന്നു മറ്റൊരു വാതില്‍ തുറന്നു തന്നു. മ്യൂസിയത്തിന്‍റെ ടെലിവിഷനിലൂടെ അവര്‍ നിരീക്ഷിക്കുന്നുണ്ടാവണം. അടുത്ത മുറിയില്‍ ഒരു സിനിമ സ്ക്രീനും ആളില്ലാത്ത കുറച്ചു കസേരകളും കണ്ടു.

'ബനഡിക്ടിന്‍' നിര്‍മാണവും ചരിത്രവും - 5 മിനിറ്റ് ഡോകുമെന്ററി ഞങ്ങള്‍ക്ക് വച്ചു തന്നു. രാജ്യങ്ങളായ രാജ്യങ്ങളില്‍ നിന്നും ഇരുപത്തിയേഴു തരം സുഗന്ധ വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ചു , പ്രത്യേക അനുപാതത്തില്‍ വാറ്റിയെടുത്തുണ്ടാക്കിയ സത്താണത്രേ 'ബനഡിക്ടിന്‍'. ഇതു മദ്യത്തില്‍ കലര്‍ത്തിയും, മധുരത്തില്‍ കലര്‍ത്തിയും, മരുന്നിനായും ഉപയോഗിക്കാം. 'ബനഡിക്ടിന്‍' ഉല്‍പ്പാദിപ്പിക്കുന്ന ലോകത്തിലെ ഏക സ്ഥലമാണ് ഈ കൊട്ടാരത്തിന്റെ അടുത്ത ഭാഗം. ഇതിന്‍റെ അനുപാത രഹസ്യങ്ങള്‍ പുറത്തു വിട്ടിട്ടില്ല. കണ്ടുപിടിച്ചത് പുരോഹിതരാണെന്നും, വിപ്ലവ കാലത്ത് നിര്തലാക്കപ്പെട്ടുവെന്നും കേട്ടു. തുടര്ന്ന് ഇതിന്‍റെ നിര്‍മാണ രഹസ്യം നഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്തു. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ പുസ്തകങ്ങള്‍ പിന്നീട് തിരികെ കിട്ടിയപ്പോള്‍ ഉല്പാദനം പുനരാരംഭിച്ചു.

ഡോക്യുമെന്‍ററി കഴിഞ്ഞു അടുത്ത മുറി തുറന്നു ചേച്ചി ഞങ്ങളെ അകത്തേക്ക് നയിച്ചു, മേല്‍പ്പറഞ്ഞ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങളുടെ കലവറ.‍ ചാക്കുകളില്‍ ഏലം, ഗ്രാമ്പൂ, മഞ്ഞള്‍ , മല്ലി , ചില പൂവുകള്‍ ഒക്കെ നിറച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോ രാജ്യത്തിനും പ്രത്യേക സ്ഥലം ഉണ്ട്. അതാത് സ്ഥലത്തിന്റെ സുഗന്ധവ്യഞ്ജനങ്ങള്‍ കുറേശ്ശെ കാണാനും വച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇന്ത്യയുടെ ഭാഗത്ത്‌, മഞ്ഞളും, മല്ലിയും, കുരുമുളകും ഒക്കെകൊണ്ട് ഒരു അത്തപ്പൂക്കളം. ഒരു നാഴി ഉണങ്ങിയ പൂക്കളും കണ്ടു. ഭിത്തിയില്‍ മൂന്നു നാല് പട്ടു സാരികള്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കുന്നു. പിന്നെ ഇന്ത്യയുടെ ചില ചിത്രങ്ങളും. ഏലവും ഗ്രാമ്പൂവും മറ്റും മറ്റുള്ള ഏഷ്യന്‍ രാജ്യങ്ങളുടെ ഭാഗത്താണ് കണ്ടത്.

കൂട്ടുകള്‍ കണ്ടു കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍, അടുത്ത മുറി തുറന്നു. ഓരോ മുറി തുറക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ചേച്ചി ഓടിപ്പോയി പുറകിലത്തെ വാതില്‍ അടയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മുന്നില്‍ ഒരു ഇടനാഴി , തുടങ്ങുന്നിടത്ത് 'ബനഡിക്ടിന്‍' നിര്‍മ്മാണത്തിന്റെ വലിയ ചിത്രം ഭിത്തിയില്‍. ചേച്ചി ഉത്സാഹത്തോടെ പ്രവര്‍ത്തനം വിശദീകരിച്ചു. ആദ്യം കാണുന്ന നാല് വലിയ ഡിസ്റ്റ്ലറികളില്‍ പ്രത്യേക അനുപാതത്തില്‍ സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങള്‍ മിക്സ്‌ ചെയ്യുന്നു. ഒന്ന് രണ്ടാഴ്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഇവ നാലും അടുത്ത ഏതോ അനുപാതത്തില്‍ സംയോജിപ്പിച്ച് വലിയ വീപ്പകളില്‍ നിറയ്ക്കുന്നു. കുറച്ചു മാസങ്ങള്‍ അങ്ങനെ തന്നെ സൂക്ഷിക്കും. അതിനു ശേഷം , മറ്റൊരു നിലവറയിലേക്ക് മാറ്റും. അടുത്ത വാതില്‍ തുറന്നു വലിയ ഒരു നിലവറ കാണിച്ചു തന്നു. 'ഓക്ക്' തടികള്‍ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ വലിയ വീപ്പകള്‍ നിറഞ്ഞ നിലവറ. അതിന്‍റെ മുകള്‍ വശം നിറയെ പൈപ്പുകളാണ്. വര്‍ഷങ്ങളോളം ഈ നിലവറയില്‍ ഇരുന്നു സുഗന്ധദ്രവ്യക്കൂട്ട് മത്തുപിടിച്ച് മദ്യമാകുന്നു. ആരോമാറ്റിക് ഹെര്‍ബല്‍ ബിവറേജ്. ദശമൂലാരിഷ്ടത്തിന്റെ ചേട്ടന്‍.

ഇടയ്ക്കിടെ ഓരോ വീപ്പകള്‍ ഒഴിയും, ഇരുപത്തൊന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങി അടയും. പിന്നെ കാലങ്ങളോളം തപസ്സുചെയ്യും. ഇതു കുപ്പിയിലാക്കി സീലൊട്ടിച്ചു വിതരണം ചെയ്യാന്‍ മറ്റൊരു കേന്ദ്രം ഉണ്ട്, ഫ്രാന്‍സില്‍ തന്നെ. ഇന്ത്യ തങ്ങളുടെ നല്ലൊരു കസ്റ്റമര്‍ കൂടി ആണ് എന്ന് അവര്‍ സൂചിപ്പിച്ചു. കാര്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചും സംശയങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചും വളരെ സന്തോഷപൂര്‍വം അവര്‍ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ നടന്നു.

'നമ്മുടെയൊക്കെ നാട്ടില്‍ നിന്ന് സുഗന്ധ ദ്രവ്യങ്ങള്‍ കൊണ്ടു വന്നു വാറ്റി, ലേബല്‍ ഒട്ടിച്ചു തിരിച്ചയയ്ക്കുന്നു. വലിയ വിലകൊടുക്കാന്‍ കഴിയുന്നവര്‍ വാങ്ങി കുടിക്കുന്നു. അല്ലാത്തവര്‍ക്ക് സ്പിരിട് കടത്തും, വ്യാജ വാറ്റും, വിഷമദ്യ ദുരന്തവും. ഇതുപോലെ ഒരു ‍സാങ്കേതികവിദ്യ എന്തുകൊണ്ട് നമ്മള്‍ ഔദ്യോഗികമായി വികസിപ്പിച്ചില്ല? പോട്ടെ, ചാരായത്തിന്‍റെ പോരായ്മകള്‍ നികത്തി, അത് പരിഷ്കരിക്കാമായിരുന്നു. അതും പോട്ടെ, നമ്മുടെ ദേശീയ പാനീയം, തെങ്ങിന്‍ കള്ള് , ലോകോത്തര ബ്രാണ്ടായി അറിയപ്പെടെണ്ട 'ഹെര്‍ബല്‍ ബിവറേജ്' അല്ലെ? ഇതൊക്കെ ഉണ്ടാക്കി എക്സ്പോര്‍ട്ട്‌ ചെയ്യേണ്ടവരല്ലേ നമ്മള്‍?'
'ഇപ്പോഴുള്ളത് നമുക്ക് തന്നെ തികഞ്ഞു പറ്റുന്നില്ല, അപ്പോളാ എക്സ്പോര്‍ട്ട്‌' - എന്റെ ചിന്തകള്‍ പ്രശാന്ത്‌ ഒടിച്ചു മടക്കി.

(കുറിപ്പ്: ഇത് വായിച്ചു ആരെങ്കിലും വ്യാജവാറ്റ്‌ തുടങ്ങിയാല്‍ ഞാന്‍ ഉത്തരവാദിയല്ല - മദ്യപാനം ആരോഗ്യത്തിന് ഹാനികരം )

നിലവറയില്‍ നിന്നും പുറത്തു കടന്നു. ഒരു ചെറിയ കൌണ്ടര്‍. മൂന്നു തരം മദ്യം, നാച്ചുറല്‍ സ്വീറ്റ്‌, സ്ട്രോങ്ങ്‌, പിന്നെ മറ്റെന്തോ. കൌണ്ടറില്‍ നില്‍ക്കുന്ന ചേട്ടന്‍ ടോക്കണ്‍ വാങ്ങി, ഓരോ വലിയ ഗ്ലാസ്‌ എടുത്തു ഏതു വേണം എന്ന് ചോദിച്ചു. കേട്ടിട്ട് മനസ്സിലായ പേര് ഞാനും പറഞ്ഞു. ആ വലിയ ഗ്ലാസിന്റെ താഴെ അറ്റത്തു വളരെ കുറച്ച് (രുചി നോക്കാന്‍ മാത്രം) ഒഴിച്ചു തന്നു. ഞാന്‍ ജനിക്കുന്നതിനും മുന്‍പ് എന്റെ നാട്ടില്‍ നിന്നും കൊണ്ടുവന്ന സുഗന്ധ വ്യഞ്ജനങ്ങള്‍, എത്ര കാലം എന്നെ കാത്തു നിലവറയില്‍ കിടന്നു, രുചിക്കാതെ പോയാല്‍ പാപം കിട്ടും. മദ്യത്തിന്‍റെ വൃത്തികെട്ട ഗന്ധം വെറുക്കുന്ന എനിക്ക് കിട്ടിയ സമ്മാനം. എലയ്ക്കയുടെയും ഗ്രാമ്പൂവിന്റെയും മണമുള്ള, കട്ടന്‍ ചായയില്‍ പഞ്ചസാരയും കുരുമുളകും ഇട്ടതുപോലെ രുചിയുള്ള ' നാച്ചുറല്‍ സ്വീറ്റ് ബനഡിക്ടിന്‍' . ഇതെങ്ങനെ നമ്മുടെ നാട്ടില്‍ ചിലവാകുന്നു എന്ന് മാത്രം എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.

രുചിച്ചു നോക്കിയവര്‍ക്ക്, കൂടുതല്‍ വേണമെങ്കില്‍ കാശു കൊടുത്തു വാങ്ങണം , കാലപ്പഴക്കം അനുസരിച്ച് വിലയിട്ടിട്ടുണ്ട്. വില കണ്ടാല്‍ ഞെട്ടും. കാലത്തിന് ഒടുക്കത്തെ വിലയാണ്.

എവിടെയോ വായിച്ചിരുന്നു, ഓരോ കാലഘട്ടത്തിലും 'ബനഡിക്ടിന്‍' ടെക്നോളജി മൂന്നു പേരില്‍ മാത്രമാണെന്ന് പകര്‍ന്നിരുന്നതെന്ന്. ശരി ആണോന്നറിയില്ല, ഏതായാലും ആ വലിയ കൊട്ടാരത്തില്‍ സന്ദര്‍ശകരല്ലാതെ മൂന്നു പേരെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവര്‍ നടത്തിപ്പുകാര്‍ ആണെന്നാണ് തോന്നിയതും.

കൊട്ടാരസന്ദര്‍ശനം കഴിഞ്ഞ് ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനായി ഒരു ഹോട്ടലില്‍ കയറി. ചോറും മീനും ഉള്ള ഒരു മെനു ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്തു. കുറച്ചു ചോറും, ആ കടലില്‍ ഉള്ള എല്ലാതരം മീനിന്‍റെയും ഓരോ കഷണങ്ങള്‍ ഉപ്പും മുളകുമിടാതെ പുഴുങ്ങിയതും, മേമ്പൊടിക്ക് കുറച്ചു ഉണക്കറൊട്ടികളും. ഈ ഉണക്കറൊട്ടിക്കു നല്ല രുചിയാണ് ചില സമയത്ത്.

ഭക്ഷണത്തിന് ശേഷം മുക്കുവ മ്യൂസിയം കാണാന്‍ കയറി, കുട്ടികള്‍ക്ക് വിശ്രമിക്കാന്‍ ചെറിയ കസേരകള്‍ ഉണ്ട്. മേശമേല്‍ പഴയ പായ കപ്പലിന്റെ ചിത്രങ്ങളും, കുറച്ചു ചായപ്പെന്‍സിലുകളും. അപ്പൂസ്‌ തിരക്കിലായി.

കടലിന്‍റെ വിളികേട്ട് സാഹസികരായി ജീവിച്ചുമറഞ്ഞ കുറെ മുക്കുവരുടെ, കപ്പലിന്‍റെ, കപ്പിത്താന്മാരുടെ ഒക്കെ കഥ പറയുന്ന സ്ഥലം. മുക്കുവര്‍ കീഴടക്കിയ സ്രാവിന്റെ പല്ലുകള്‍ വരെ ഉണ്ട്.പഴയ നങ്കൂരം , ദിശാസൂചികള്‍, ഒക്കെ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു. അക്കാലത്തുണ്ടാക്കിയ ഒരു വലിയ ഗ്ലോബ് കണ്ടു. അതിലെ സ്ഥലപ്പേരുകള്‍ കഷ്ടിച്ച് വായിക്കാം. ഇന്ത്യയുടെ ചുവട് ഇപ്പോഴത്തെപ്പോലെ തന്നെ, മുകള്‍ ഭാഗം വിശാലമാണ്. ഇന്ത്യ, പാകിസ്ഥാന്‍, ബംഗ്ലാദേശ് എന്നൊന്നുമില്ല. തുടര്‍ച്ചയായി പട്ടണങ്ങളുടെ നീണ്ട പേരുകള്‍, അക്ഷരങ്ങള്‍ മാഞ്ഞും അവ്യക്തമായും കിടക്കുന്നു. ഇന്തോസ്ഥാന്‍ എന്നും മറ്റും ഇടയ്ക്ക് വായിച്ചു. ഗംഗാ നദിയുടെ പേരും വായിച്ചു.

പാതയൊരുക്കി കഴിഞ്ഞപ്പോള്‍ മുക്കുവരും, കപ്പിത്താന്‍മാരും ചരിത്രത്തിലായി. പിന്നെ സഞ്ചാരികളുടെ അശ്വമേധം. അങ്ങനെ അധിനിവേശ ചരിത്രത്തിന്‍റെ ഉറവിടങ്ങള്‍ കണ്ടു ഞങ്ങള്‍ മടങ്ങി.

തിരികെ എത്രിത്തായില്‍ എത്തിയപ്പോള്‍ ഇരുട്ട് വീണിരുന്നു.. കടല്‍ കുറെ അധികം കയറിയിട്ടുണ്ട്. ഒരു കുന്നു കൂടി വെറുതെ കയറി. കുന്നിന്‍ മുകളില്‍ ആളൊഴിഞ്ഞ ദേവാലയം പ്രകാശിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. എത്രിതായുടെ രാത്രി ഭംഗി നുകര്‍ന്നു കുറച്ചിരുന്നു.

തീരത്തിനോട് യാത്ര പറഞ്ഞു പിറ്റേന്നു രാവിലത്തെ ബസ്സില്‍ 'ല ഹാര്‍വി'ലെത്തി. പാരീസിലെയ്ക്കുള്ള ട്രെയിന്‍ ഞങ്ങളെ കാത്തു കിടപ്പുണ്ട്. അടുത്ത് വന്നിരുന്ന സ്ത്രീ, ഒരു നോട്ടു ബുക്കില്‍ വരുന്ന ആഴ്ച ചെയ്യണ്ട കാര്യങ്ങള്‍ എഴുതിവയ്ക്കുന്നു.

വര്‍ത്തമാനകാലത്തിന്‍റെ ഓരോരോ തിരക്കുകള്‍ , നാളയുടെ ചരിത്ര വിശേഷങ്ങളും‍.
-------------------------------------------------







Sunday, March 13, 2011

നോര്‍മാന്‍ഡി തീരങ്ങളില്‍---2


വെള്ളം കുടിക്കുന്ന കല്ലാനകള്‍

വളവു തിരിഞ്ഞ് ഓരോ കുന്നു കയറുമ്പോഴും ഞങ്ങള്‍ 'എത്രിത്താ' യെ തേടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. കുന്നിറങ്ങി ചെല്ലുന്നത് പലപ്പോഴും കടല്‍ മുനമ്പുകളില്‍. വീണ്ടും തിരിഞ്ഞു കുന്നുകളിലേക്ക്. ഇടയ്ക്കു ചില ജനവാസ കേന്ദ്രങ്ങള്‍ കാണാം. കുന്നിന്‍ ചരിവുകളില്‍ പശുക്കള്‍ മേഞ്ഞു നടക്കുന്നു. നല്ല ഇനത്തില്‍ പെട്ട പശുക്കള്‍. (കണ്ണ് പെടാതിരിക്കട്ടെ). പാലിനും പാലുല്‍പ്പന്നങ്ങള്‍ക്കും വളരെ പ്രശസ്തമാണ് നോര്‍മാന്‍ഡി. ഈ പുല്‍മേടുകളില്‍ നിന്നാണ് പാരീസിലും പാലെത്തുന്നത്. പാലൂട്ടുന്ന പ്രകൃതിയെ നന്ദിപൂര്‍വം നോക്കിയിരിക്കെ, കുറെ അധികം വീടുകള്‍ ഉള്ള ഒരു പ്രദേശത്തെത്തി. അവിടെ മാത്രം കുന്നിന്‍ മുകള്‍ വരെ വീടുകള്‍ കണ്ടു. തട്ട് തട്ടായി 'പുരകൃഷി' നടത്തിയിരിക്കുന്നതു പോലെ. (കേരളത്തില്‍ ഇപ്പോള്‍ ഏറ്റവും അദായം തരുന്ന കൃഷിയാണ് ‍). മൂന്നാര്‍ ജെ.സി.ബി കൊണ്ട് ഒറ്റ പിടി പിടിച്ചാല്‍ മതി. കുന്നു വേറെ , കുടില് വേറെ.

അവിടെയും നിര്‍ത്താതെ വളഞ്ഞു പുളഞ്ഞു വണ്ടി പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. തിരക്കില്ലാത്ത വഴിയാണ്. ഡ്രൈവര്‍ ലോങ്ങ്‌ റൂട്ട് എടുത്തു പറ്റിക്കുകയാണോ എന്ന സ്വാഭാവിക സംശയം തോന്നിപ്പോയി. പിന്നീട് പ്രകൃതി ഭംഗിയിലല്ല, കുതിച്ചു കയറുന്ന മീറ്ററിലായി ഞങ്ങളുടെ ശ്രദ്ധ. പ്രശാന്ത്‌ ഇടയ്ക്കു പോക്കറ്റ് തടവി, പുറത്തെങ്ങാനും എ.ടി.എം ഉണ്ടോന്നു നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെ ഒരു ചൂണ്ടുപലക. എത്രിതായിലേക്ക് ഇനി 8 km മാത്രം. അങ്ങനെ അരമണിക്കൂര്‍ യാത്രക്ക് ശേഷം കുന്നിന്‍ ചരിവിലുള്ള ഒരു പട്ടണത്തിന്റെ നടുക്ക് വണ്ടി നിന്നു. പാരിസില്‍ നിന്ന് ഒരാള്‍ക്ക്‌ 'ല ഹാര്‍വു' വരെ എത്താനുള്ള തുക, ഈ ടാക്സി യാത്രക്ക് മുടക്കേണ്ടിവന്നു. വെറുതെ അല്ല ഇന്നാട്ടില്‍ ആരും ടാക്സി വിളിക്കാത്തത്. ഏതായാലും ഡ്രൈവര്‍ക്ക് കാശ് കൊടുത്തു പ്രത്യക നന്ദിയും പറഞ്ഞു ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി. ഇടുങ്ങിയ വഴികളും, കുറെ പഴയ വീടുകളും. അടുത്തെവിടെയോ കടലിരമ്പുന്നത് കേള്‍ക്കാം.

മുന്‍പില്‍ ഹോട്ടല്‍ 'ഫലായിസ്‌', രണ്ടു ദിവസത്തെക്ക് ഞങ്ങള്‍ക്ക്‌ ആതിഥ്യമൊരുക്കി കാത്തിരിക്കുന്നു. രണ്ടു മൂന്നു നിലയുള്ള ഒരു പഴയ തടിക്കെട്ടിടം. ഇവിടെ കെട്ടിടങ്ങളുടെ പഴക്കം അതിന്റെ പ്രൌഡിയായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. റിസപ്ഷനില്‍ ചെന്ന് പരിചയപ്പെടുത്തി, റൂമിന്‍റെ താക്കോലും, വൈകി വന്നാല്‍ ഹോട്ടലിന്റെ പുറത്തെ വാതില്‍ തുറക്കാനുള്ള കോഡ്നമ്പറും വാങ്ങി. ഫ്രാന്‍സില്‍ പൊതുവേ ഉള്ള രീതിയാണ്, കെട്ടിടങ്ങളുടെ പ്രധാന വാതിലുകള്‍ക്കെല്ലാം നമ്പര്‍ കോഡ്. കോണിപ്പടി കയറി ഒന്നാം നിലയിലെ റൂമിലെത്തി. അപ്പൂസിനോട് ആദ്യമേ പറഞ്ഞു, 'തടിപ്പുരയാണ്, ചാടിമറിഞ്ഞാല്‍ താഴത്തെ മുറിയില്‍ തട്ടുമ്പുറത്തോടുന്ന ശബ്ദം കേള്‍ക്കും'. വലിയ പ്രശ്നമുണ്ടാവില്ലെന്നു തോന്നുന്നു. ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നില്‍ എഴുതി വച്ചിട്ടുണ്ട്. പെറ്റ്സിനും പ്രവേശനം ഉണ്ടെന്ന്! കുട്ടികളോടും ക്ഷമിക്കുന്നവരാകണം. മുറിയില്‍ കുറച്ചു വിശ്രമിച്ച ശേഷം ഞങ്ങള്‍ പട്ടണം കാണാനിറങ്ങി.

ഒരു ചെറിയ പാര്‍ക്കിംഗ് ഏരിയ‍, ബസ്റ്റോപ്പ്‌, ഇതിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു കൊണ്ട് സാമാന്യം വലിയ ഒരു കെട്ടിടം, അതിന്റെ മുന്നില്‍ യുറോപ്യന്‍ യൂണിയന്‍റെയും ഫ്രാന്‍സിന്‍റെയും കൊടികള്‍ പാറുന്നു. അത് നഗര ഭരണ കേന്ദ്രം. അവിടെ ടൂറിസം ഓഫീസില്‍ പോയി സ്ഥലവിവരങ്ങള്‍ അന്വേഷിച്ചു.

നീളത്തിലുള്ള നോര്‍മാന്‍ഡി തീരം അതിന്‍റെ ഭൂപ്രകൃതി വൈവിധ്യങ്ങളാല്‍ സന്ദര്‍ശകരെ ആകര്‍ഷിക്കുന്നു. ഇടയിലുള്ള ചെറു പട്ടണങ്ങളെല്ലാം പതിനെട്ടാം നൂറ്റാണ്ടില്‍ പണികഴിപ്പിച്ചവയാണ്. ചരിത്രം മുക്കുവ ഗ്രാമങ്ങളില്‍ നിന്ന് തുറമുഖങ്ങളിലെയ്ക്കും‍, ലോകം കാണാനിറങ്ങിത്തിരിച്ച സഞ്ചാരികളിലേയ്ക്കും നീളുന്നു. രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധകാലത്ത് അമേരിക്കന്‍ ബേസ് ആയിരുന്നു ഇവിടം. പരിക്കേറ്റവരെ ചികിത്സിച്ചിരുന്ന അമേരിക്കന്‍ ആശുപത്രി പുറത്തു കാണാം. കൂത്തമ്പലം പോലെ ഒരു കെട്ടിടം. ഇന്ന് അതിനകത്ത് ചെറിയ കരകൌശല കടകള്‍ പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു.
എത്രിതായില്‍ രണ്ടു മനോഹരമായ കുന്നുകളുണ്ട്, അവിടെ കയറി പ്രകൃതി ഭംഗി ആസ്വദിക്കാം. കുറച്ചടുത്തുള്ള വലിയ പട്ടണമാണ് ഫെകാമ്പ് (Fecamp)‌. അവിടെ അഴിമുഖം, ചില പഴയ മ്യുസിയങ്ങള്‍ ഒക്കെ കാണാം. ടൂറിസം ഓഫീസില്‍ നിന്നും വിവരങ്ങള്‍ ശേഖരിച്ച ശേഷം പുറത്തിറങ്ങി കടലിന്‍റെ ശബ്ദം കേള്‍ക്കുന്നിടത്തേക്ക് നടന്നു.

വൃത്തിയുള്ള വലിയ കടല്‍ത്തീരം. ഇരുവശങ്ങളിലും കടലിലേയ്കെത്തി നോക്കുന്ന കുന്നുകള്‍. നല്ല തണുത്ത കാറ്റ്, പുതച്ചു മൂടി ആണ് ഞങ്ങളുടെ നടപ്പ്. സീസണ്‍ അല്ലാത്തത് കൊണ്ട് ആള്‍ത്തിരക്കില്ല. കുന്നിന്‍ മുകളിലേക്ക് കയറുന്നവരെയും ഇറങ്ങുന്നവരെയും കാണാം. തീരം നിറയെ ഉരുളല്‍ കല്ലുകളാണ്. പല നിറത്തിലും വലുപ്പത്തിലും ഉള്ള മിനുസമുള്ള കല്ലുകള്‍. കടലിലേയ്ക്ക് ഇറങ്ങുന്നിടത്ത് മുന്നറിയിപ്പ് കണ്ടു. 'ദയവായി കല്ലുകള്‍ എറിഞ്ഞു കളയരുത്, ഈ ഓരോ കല്ലും ഞങ്ങളുടെ തീരത്തെ തിരകളില്‍ നിന്നും സംരക്ഷിക്കുന്നു'. ചില കുട്ടികള്‍ കടലിലേക്ക്‌ കല്ലെറിഞ്ഞു കളിക്കുന്നതും കണ്ടു. വളരെ ഭംഗിയുള്ള കുറച്ചു കല്ലുകളും കടല്ക്കാക്കയുടെ, തൂവലുകളും നിധികിട്ടിയെന്നു വിളിച്ചു പറഞ്ഞു അപ്പുസ്‌ കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തീരത്തിന്‍റെ നിധി അവിടെത്തന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു ഞങ്ങള്‍ ഉച്ച ഭക്ഷണത്തിനായി മടങ്ങി.

എല്ലാ കടകളിലും കടല്‍ വിഭവങ്ങള്‍ ആണ് സ്പെഷ്യല്‍. പരീക്ഷണത്തിന്‌ നിന്നില്ല, ഒരു ഏഷ്യന്‍ റെസ്റ്റോറന്‍റ് കണ്ടുപിടിച്ചു . നിറഞ്ഞ ചിരിയോടെ കടയുടമ ഞങ്ങളെ സ്വീകരിച്ചു, കുശല പ്രശ്നങ്ങളും തുടങ്ങി. മുന്‍പ് വിയെറ്റ്നാമില്‍ നിന്നും ഫ്രാന്‍സിലെത്തിയതാണ്. പാരീസില്‍ ആയിരുന്നു ആദ്യകാലം. പിന്നെ ഈ സ്ഥലം ഇഷ്ടപ്പെട്ടിവിടെത്തന്നെ കൂടി.മുന്നിലുള്ള വളരെ ചെറിയ ടാക്സി സ്റ്റാന്റ് കാട്ടിക്കൊണ്ട്, വികസനം ഇവിടുത്തെ ശാന്തത കളഞ്ഞു എന്ന് പരിഭവിച്ചു !! 35 വര്‍ഷങ്ങള്‍ കടന്നു പോയതറിഞ്ഞില്ല എന്ന് നിശ്വസിച്ചു കൊണ്ട് അയാള്‍ അകത്തേക്ക് പോയി. ഞങ്ങള്‍ക്കും എന്തോ, തിരികെ നാട്ടിലെത്താന്‍ തോന്നുന്നതുപോലെ. ചോറും വിയെറ്റ്നാം സ്പെഷ്യല്‍ റോളും , മീനും പച്ചക്കറികളും ചേര്‍ത്ത ഒരു കറിയും (മീനവിയല്‍ എന്ന പേരിതിനു നന്നായി ചേരും ) ഒക്കെ കഴിച്ചു ഞങ്ങള്‍ തീരത്തേക്ക് മടങ്ങി. ഇത്തിരി വിശ്രമത്തിനു ശേഷം ഒന്നാമത്തെ കുന്നു കയറാന്‍ തീരുമാനിച്ചു.

താഴെ നിന്ന് കാണുമ്പോള്‍ തോന്നുന്ന അത്ര ചെങ്കുത്തായ കയറ്റമല്ല. കടലിലേക്ക് കാല്‍തെറ്റി വീഴാതിരിക്കാന്‍ സൈഡില്‍ ഇരുമ്പു വേലികള്‍ ഉണ്ട്, . അല്പം പേടി തോന്നാതിരുന്നില്ല. ഇടയ്ക്കിടെ ചില 'വ്യൂ പൊയന്റ്സ്' മാര്‍ക്ക് ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. കടലും മലകളും പട്ടണവുമെല്ലാം ഒറ്റ ഫ്രയിമില്‍ കാണുവാന്‍. ശരണം വിളികളോടെ ഞങ്ങള്‍ കുന്നു കയറി.

കടലും കാറ്റും തീര്‍ത്ത ശില്പങ്ങളാണ് കുന്നിന്‍ പുറം നിറയെ. കടലിലേയ്ക്ക് തള്ളി നില്‍ക്കുന്ന ഭാഗം ആന തുമ്പിക്കയ്യില്‍ വെള്ളം കോരുന്നത് പോലെ. ഒരു മുനമ്പിലെത്തുമ്പോള്‍ ഇടതുവശത്ത് അടുത്ത മുനമ്പ് കാണാം. ഓരോന്നിലും കയറിക്കയറി നടന്നു. തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്‍ ഒന്നല്ല, ഒരു കൂട്ടം ആനകള്‍ ആണ് വെള്ളം കുടിക്കുന്നത്. ഓരോ ചെറിയ കല്ലിലും കാറ്റിന്‍റെ കയ്യെഴുത്തുണ്ട്. അങ്ങ് താഴെ കടല്‍ വന്നു തൊടുന്ന ഭാഗങ്ങളില്‍ വെണ്ണക്കല്‍ സ്തൂപങ്ങള്‍, വളയങ്ങള്‍ അങ്ങനെ എന്തൊക്കെയോ. അവയ്ക്കിടയിലൂടെ തിര കളിച്ചു തകര്‍ക്കുന്നു. പ്രകൃതി ജീവജാലങ്ങളെ ഡിസൈന്‍ ചെയ്യുന്നത് ഇവിടെ ആണെന്ന് തോന്നും.

എത്ര മുനമ്പുകള്‍ കയറി എന്നറിയില്ല. കാണാന്‍ കുറച്ചു ബാക്കി വച്ച് ഞങ്ങള്‍ കുന്നിറങ്ങാന്‍ തുടങ്ങി. അപ്പോഴും പലരും അടുത്ത മുനമ്പുകളിലേക്ക് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എളുപ്പത്തിലുള്ള ഇറക്കം അപകട സാദ്ധ്യത കൂടുതല്‍ ഉള്ളതാണ്, അതുകൊണ്ട് ഇറങ്ങുന്നവര്‍ക്ക് പുറകിലൂടെ മാറി പ്രത്യേക നടപ്പാതയുണ്ട്. അതിന്റെ ഒരു വശത്ത് വിശാലമായ പുല്മൈതാനം, അതൊരു ഗോള്‍ഫ്‌ ക്ലബ്ബിന്‍റെ പ്രൈവറ്റ് സ്ഥലമാണെന്ന് കണ്ടു.

താഴെ തിര കുറെ അധികം കയറിയിട്ടുണ്ട്. വേലിയേറ്റത്തിന്‍റെ സമയ ക്രമം തീരത്ത് എഴുതി വച്ചിരിക്കുന്നു. കൂടെ ജാഗ്രതാ നിര്‍ദ്ദേശങ്ങളും. അസൂയമൂത്ത സുനാമിത്തിരകള്‍ ഒരിക്കലും ഈ ടൈം ടേബിള്‍ മോഷ്ടിക്കാതിരിക്കട്ടെ.

കുന്നിന്‍ ചുവട്ടില്‍ കടല് തീര്‍ത്ത ഗുഹകളും കണ്ടു കുറെ നേരം നടന്നു. താഴ്ച്ചയുടെ ഭംഗി മുകളില്‍ കയറി കാണുക, ആഴങ്ങളില്‍ തൊടാന്‍ താഴേക്കിറങ്ങി വരിക. ഇതിന്റെ നിസ്സാരതയില്‍ കല്ലുരുട്ടിക്കളിച്ചവന്റെ നാട്ടുകാരല്ലേ നമ്മള്‍. വട്ടു മൂക്കുന്നതിനു മുന്പു തിരിച്ചു കയറി. രാത്രി ഭക്ഷണം വാങ്ങി വയ്ക്കണം. കടകള്‍ നേരത്തെ അടയ്ക്കും.

ഒരു പിസ്സാശാലയില്‍ കയറി ഓര്‍ഡര്‍ കൊടുത്തു. ഉത്സാഹിയായ കടക്കാരന്‍ ഞങ്ങളോട് വിശേഷങ്ങള്‍ ഒക്കെ പറഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു. ഞാനും കുറച്ചില്ല. അവിടുത്തെ സ്പെഷ്യല്‍ ആഹാരമായ 'മൊളുല്‍' എനിക്ക് രുചിക്കാന്‍ തന്നു. വെറുതെ പുഴുങ്ങിയ ഒരു പീസ്‌ കക്കയിറച്ചി. അടുത്ത ദിവസം ഇതിനെ ഉപ്പും മുളകുമിട്ടു കറിവയ്ക്കുമ്പോള്‍ കഴിക്കാന്‍ ഞങ്ങളെ പ്രത്യേകം ക്ഷണിച്ചു. അച്ഛനും മകനും ചിരി ഒതുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പുതിയ ആള്‍ക്കാര്‍ 'പിസ്സ' ഓര്‍ഡര്‍ ചെയ്യാനെത്തി. തിരക്കില്‍ കടക്കാരന്‍ എന്തോ ഓര്‍ത്തതുപോലെ ഞങ്ങളോട് വിളിച്ചു ചോദിച്ചു, ഹാം (ham) വയ്ക്കണോ എന്ന്. 'നോ ഹാം' എന്ന് ഞങ്ങളും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. 'നോ ഹാം (No harm)' എന്ന് ആവര്‍ത്തിച്ചു കൊണ്ട് അയാള്‍ പണിയില്‍ മുഴുകി. ആ ആവര്‍ത്തനത്തില്‍ ഒരു പന്തികേട് തോന്നാതിരുന്നില്ല, ചൂട് 'പിസ്സ'യും വാങ്ങി മുറിയില്‍ ചെന്ന്, കഴിക്കാന്‍ തുറന്നപ്പോള്‍ പന്നിയിറച്ചിയുടെ പച്ച ഇതളുകള്‍ 'പിസ്സ'യുടെ ഇടയില്‍ അലങ്കരിച്ചു വച്ചിരിക്കുന്നു! ഫ്രാന്‍സിലെ ഒരു സാധാരണ ഭക്ഷണമാണ്. ഇറച്ചി പ്രിയരായ ആളുകള്‍ പോലും ഇതുകണ്ടാല്‍ ഒന്നറച്ചേക്കും . സ്നേഹക്കൂടുതല്‍ കൊണ്ട് മാത്രമാണ് അയാള്‍ ഈ ചതി കാണിച്ചത്. നിന്ദിക്കാന്‍ പാടില്ല, അല്ല, അതിനു വിശപ്പ്‌ അനുവദിക്കുന്നുമില്ല. ചില പരീക്ഷണ നിമിഷങ്ങള്‍. നമ്മളോടാ കളി? പൂവിതളുകള്‍ മാറ്റിവച്ചു ഞങ്ങള്‍ ഭക്ഷണം കഴിച്ചു.

പതുക്കെ എത്രിത്തായിലെ ഒന്നാം ദിവസം ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതി വീണു.

Friday, March 11, 2011

നോര്‍മാന്‍ഡി തീരങ്ങളില്‍---1



'എത്രിത്താ'യിലേക്ക്. .

ഫ്രാന്‍സിലെ ചരിത്ര പ്രസിദ്ധ കടല്‍ത്തീരമായ 'നോര്‍മാന്‍ഡി'യിലേക്ക് ഒരു ദ്വിദിന യാത്ര. നഗരത്തിന്റെ വിരസതയില്‍ നിന്നും ഒന്ന് മുങ്ങാംകുഴിയിടുന്ന ഉത്സാഹത്തിലായിരുന്നു ഞങ്ങള്‍.

'പാരിസ്-സൈന്റ്-ലസാ (Paris-St.Lazare)' റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷനില്‍ എത്തി ടിക്കറ്റ്‌ പ്രിന്‍റ് എടുത്തു. വളരെ തിരക്കുള്ള സ്ഥലമാണ്. ഹൃസ്വ/ദീര്‍ഘ-ദൂര ട്രെയിനുകള്‍ വരുന്ന ഒരു വലിയ സ്റ്റേഷന്‍. 'നോര്‍മാന്‍ഡി'യിലെക്കുള്ള ട്രെയിന്‍ ഞങ്ങളെ കാത്തു കിടപ്പുണ്ട്.

ട്രെയിനില്‍ കയറി ഒരു നാല്‍വര്‍ സീറ്റില്‍ ഇരുന്നു. ആള്‍ക്കാര്‍ അധികമില്ല.
ട്രെയിന്‍ പുറപ്പെട്ടു 10-മിനിറ്റ്‌ ആയതേയുള്ളൂ, പച്ച വിരിച്ച പാടശേഖരങ്ങള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി. ഇത്തിരി നല്ല കാറ്റിനായി ജനല്‍ നീക്കി നോക്കാം എന്ന് കരുതിയാല്‍ തെറ്റി. പുറത്തു നല്ല തണുപ്പ് തന്നെയാണിപ്പോഴും. വസന്തം പടിവാതിലിന് പിന്നില്‍ നാണിച്ചു നില്‍ക്കുന്നു. ഇവിടെയെല്ലാം വര്‍ഷത്തില്‍ രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം മാത്രമേ തുറന്നിട്ട ജാലകങ്ങള്‍ കാണാന്‍ കിട്ടൂ. ആഗോള താപനം നിലമെച്ചപ്പെടുത്തുമോയെന്നറിയില്ല.

ഏതോ പച്ചക്കറിത്തോട്ടങ്ങളുടെ നടുവിലൂടെ ട്രെയിന്‍ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. ലെറ്റ്യൂസ് പോലെയുള്ള ഇലവര്‍ഗ്ഗം. ചില ഭാഗങ്ങള്‍ വിളവെടുപ്പ് കഴിഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. 'നല്ല സ്ഥലം!'. ഉറക്കെയുള്ള എന്റെ ആത്മഗതം അപ്പൂസ്‌ എതിര്‍ത്തു.
"എന്ത് രസം? ഒരു വഴി പോലും കാണുന്നില്ല, ആള്‍ക്കാര്‍ ഇവിടെ എങ്ങനെ ആണ് കൃഷി സാധനങ്ങള്‍ എത്തിക്കുക? കാണാന്‍ ഭംഗിയുണ്ടെങ്കിലും ഇതിനകത്തെയ്ക്കെങ്ങനെ കയറും?" അഞ്ചര വയസ്സിന്റെ കാര്‍ഷിക ആശങ്ക!!
പറഞ്ഞതില്‍ കാര്യമുണ്ട് ഒരു വരമ്പ് പോലും കാണുന്നില്ല, മെഷീന്‍ ഉപയോഗിച്ചാണ് നിലമൊരുക്കലും വിതയ്ക്കലും.

പതുക്കെ ഒരു പട്ടണത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ കണ്ടു തുടങ്ങി. ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത സീറ്റില്‍ ഉണ്ടായിരുന്ന അമ്മയും മകളും അവിടെ ഇറങ്ങി. സ്റ്റേഷനില്‍ അവരെ കാത്തു ഒരു അപ്പുപ്പനും അമ്മുമ്മയും നില്‍പ്പുണ്ട്.. ആഴ്ച തോറും വീട്ടില്‍ പോയിവരുന്ന കുടുംബമാണെന്ന് തോന്നി.

ട്രെയിന്‍ വീണ്ടും ഗ്രാമങ്ങളിക്ക് കുതിച്ചു. കൃഷിയിടങ്ങളുടെ തുടര്‍ച്ച തന്നെ. ചില ഡയറി ഫാമുകള്‍‍, ഒന്ന് രണ്ടു ചെറിയ പട്ടണങ്ങള്‍ ഒക്കെ കടന്നു പോയി.
ദൂരെ ഒരു ഫാക്ടറിയുടെ അധികം പൊക്കമില്ലാത്ത ഒരു പുകക്കുഴല്‍. 2 മണിക്കൂര്‍ യാത്രയ്ക്ക് ശേഷം ഇത്തിരി വലിയ ഒരു പട്ടണത്തിലെത്തി ട്രെയിന്‍ നിന്നു. നോര്‍മാന്‍ഡി തീരത്തുള്ള ഒരു പ്രധാന സ്റ്റേഷന്‍ ആണ് 'ല ഹാര്‍വ്', (La Harve).

വഴിയിലെങ്ങാനും ഇറങ്ങാമായിരുന്നു എന്നാണു ആദ്യം തോന്നിയത്, നല്ല സ്ഥലങ്ങളെല്ലാം കഴിഞ്ഞു വീണ്ടും നഗരത്തില്‍ എത്തിയത് പോലെ. ഏതായാലും ഇവിടെ നിന്ന് വീണ്ടും 30 മിനിട്ടു ബസില്‍ പോയാലേ ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യസ്ഥാനമെത്തൂ.

റെയില്‍വേ സ്റ്റേഷന്‍റെ തൊട്ടു പിന്നിലായിരുന്നു ബസ്‌ സ്റ്റോപ്പ്‌. മുന്നിലൂടെ നടന്നു പിന്നിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും ബസ്‌ പോയിക്കഴിഞ്ഞു. അടുത്ത ബസ്‌ 2- മണിക്കൂര്‍ കഴിഞ്ഞേ ഉള്ളൂ. ഒരു ടാക്സി വിളിച്ചു. പോകേണ്ട സ്ഥലം വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടി പറഞ്ഞു, 'എത്രിട്ടാ....റ്റ്' (Etretat). ഡ്രൈവര്‍ അന്തം വിട്ടു നോക്കി. അഡ്രസ്‌ എഴുതിയ കുറിപ്പ് കാണിച്ചു. 'ഓ എത്രിത്താ! '. അയാള്‍ ഫ്രെഞ്ചില്‍ പറഞ്ഞപ്പോള്‍ കാര്യം ലളിതമാണ്. ഞങ്ങള്‍ യാത്ര തുടര്‍ന്നു, മലകള്‍ക്കും കടലിനും ഇടയിലുള്ള മറ്റൊരു മലയാളത്തിലേക്ക്, 'എത്രിത്താ'യിലേക്ക്. .

(തുടരും...)